Ter nagedachtenis

Schoonzuster. Zo noemde je mij toen ik vorige week binnen liep, een paar uur voordat ik afscheid van je nam. Ik voelde me speciaal dat je mij zo noemde. Ik ging naast je zitten en wilde zoveel tegen je zeggen, maar ik zei niets. Ik vind het zo onwerkelijk als ik aan dit moment terugdenk. Ik denk ook steeds terug aan onze laatste knuffel. Je zei nog dat je trots was dat je al je broers aan mij kon laten zien. En dat vond ik ook speciaal: dat ik ook jouw familie mocht ontmoeten. Ik weet nog de eerste keer dat ik je ontmoette, bijna 10 jaar geleden, toen we gingen eten bij Restaurant Bazar in Amsterdam. We liepen samen over de Albert Cuypmarkt. En door de jaren heen, zo veel etentjes gehad samen, met z’n allen. Jij was mij: de aanhang, de vriendin/vrouw van, in dezelfde schoonfamilie. Maar jij was ook wat ik niet was: stoer, rebels, nooit bang voor wat dan ook. Dat vond ik zo geweldig aan jou. De manier hoe je altijd vrolijk het huis binnenkwam en iedereen begroette, jouw grapjes, oh en vooral je aanstekelijke lach. Ik ga dat echt ontzettend missen. Feestjes, etentjes en uitjes met de Sparendammers, het zal nooit meer echt compleet zijn zonder jou. Rust zacht lieve Daphne.