† 18-01-1984 – 28-05-2021
Daphne Sparendam
Condoleer
Ter nagedachtenis
Ze was een gelukkig en tevreden mens. Ze hield van het leven en vooral van ons.
Intens verdrietig, maar dankbaar voor de mooie herinneringen die ze bij ons achterlaat, geven wij u kennis van het overlijden van mijn lieve vrouw en moeder
Daphne Sparendam
18-01-1984 - 28-05-2021
Tjade en Luca
De vele kaarten, bloemen, lieve mailtjes en de belangstelling bij het indrukwekkende afscheid op het Grote Kerkplein in Zwolle hebben ons goed gedaan.
Hartelijk dank daarvoor.
Dronten, juli 2021
Correspondentieadres: Van Pijkerenlaan 81, 8096 VA OLDEBROEK
Video van Daphne
Bekijk de video met Daphne die kort voor haar overlijden is opgenomen.
Fun
Condoleer
Family
Travel
†
Video over Daphne
Kijk
Condoleren
Schrijf een bericht in het condoleance register
Schrijf hier jouw leukste, gekste en/of meest bijzondere herinnering met Daphne.
Jij de zus, ik de broer. In de laatste weken noemde jij mij zelfs mooie broer. Jij was de oprechte zus; rauw en puur.
Ik herinner mij nog onze eerste ontmoetingen, voor mij nu inmiddels een half leven geleden. Wat was ik trots op jou in de familie, dat je het leven wilde delen met mijn broer en mijn familie accepteerde als de jouwe. Ik zocht naar identiteit, jij gaf mij je aandacht, wijsheid, maar vooral je onversneden liefde. Weet je nog die keer dat je mij meenam naar Oldebroek, en dat we al lachend de brommer van je moeder pikte? Hoe ik fanatiek de rem in kneep in de bocht, en wij bijna onderuit gingen?
Onze liefde ging diep. Vroeger, toen jouw oma nog leefde, nam zij steevast oleh2 mee voor mij als zij terug kwam uit Indonesië. Ik heb haar maar een keer ontmoet, dus dat ik in haar gedachte zat moet wel door jou zijn gekomen. En ik was onder de indruk dat je er was vorige maand op mijn verjaardag; ik heb mij lang niet zo speciaal gevoeld, dat iemand dat voor mij over had.
Je weet pas wat je hebt als het er niet meer is. Nu is mijn hart gebroken. Helemaal omdat ik er zo op vertrouwde dat, zelfs na ons afscheid donderdag, wij elkaar weer zouden treffen. Jij bent zonder twijfel een van de allersterkste personen die ik ken. Jij was de definitie van het spreekwoord: 'niet klagen maar dragen'.
Mijn mooie, eigenwijze, stoere zus. In gedachten heb ik vaak gesprekken met je gevoerd. Ook de laatste dagen wilde ik je nog zoveel zeggen. Het kwam er niet uit, ook omdat ik juist wilde voorkomen dat elk gesprek met iedereen zou gaan over afscheid nemen en het onvermijdelijke. Net als jij hou ik niet van clichés (of, toch). Het enkele hartje via de app, vlak voor het einde, was mij alles waard.
Liefde overstijgt alles. Onze liefde bestaat buiten elke grens of opdeling. Of dat nu tijd is, ruimte of andere dimensies. Wij zijn permanent verbonden door die liefde. Ik had het je nog zo graag willen zeggen. En zo zal ik je ook herinneren:
Met bijna al mijn vriendinnetjes ben ik in de zomermaanden naar zee gegaan, om te kijken of het natuurfenomeen zeevonk te zien zou zijn. Nooit was het er. Tot afgelopen jaar, toen wij er samen waren. Ik zie je nog zitten, tevreden in het blauw oplichtende zeewater, kijkend naar hoe de druppels als edelstenen langs je handen naar beneden vielen.
Ik ben trots en dankbaar dat je er was.
Ik herinner mij nog onze eerste ontmoetingen, voor mij nu inmiddels een half leven geleden. Wat was ik trots op jou in de familie, dat je het leven wilde delen met mijn broer en mijn familie accepteerde als de jouwe. Ik zocht naar identiteit, jij gaf mij je aandacht, wijsheid, maar vooral je onversneden liefde. Weet je nog die keer dat je mij meenam naar Oldebroek, en dat we al lachend de brommer van je moeder pikte? Hoe ik fanatiek de rem in kneep in de bocht, en wij bijna onderuit gingen?
Onze liefde ging diep. Vroeger, toen jouw oma nog leefde, nam zij steevast oleh2 mee voor mij als zij terug kwam uit Indonesië. Ik heb haar maar een keer ontmoet, dus dat ik in haar gedachte zat moet wel door jou zijn gekomen. En ik was onder de indruk dat je er was vorige maand op mijn verjaardag; ik heb mij lang niet zo speciaal gevoeld, dat iemand dat voor mij over had.
Je weet pas wat je hebt als het er niet meer is. Nu is mijn hart gebroken. Helemaal omdat ik er zo op vertrouwde dat, zelfs na ons afscheid donderdag, wij elkaar weer zouden treffen. Jij bent zonder twijfel een van de allersterkste personen die ik ken. Jij was de definitie van het spreekwoord: 'niet klagen maar dragen'.
Mijn mooie, eigenwijze, stoere zus. In gedachten heb ik vaak gesprekken met je gevoerd. Ook de laatste dagen wilde ik je nog zoveel zeggen. Het kwam er niet uit, ook omdat ik juist wilde voorkomen dat elk gesprek met iedereen zou gaan over afscheid nemen en het onvermijdelijke. Net als jij hou ik niet van clichés (of, toch). Het enkele hartje via de app, vlak voor het einde, was mij alles waard.
Liefde overstijgt alles. Onze liefde bestaat buiten elke grens of opdeling. Of dat nu tijd is, ruimte of andere dimensies. Wij zijn permanent verbonden door die liefde. Ik had het je nog zo graag willen zeggen. En zo zal ik je ook herinneren:
Met bijna al mijn vriendinnetjes ben ik in de zomermaanden naar zee gegaan, om te kijken of het natuurfenomeen zeevonk te zien zou zijn. Nooit was het er. Tot afgelopen jaar, toen wij er samen waren. Ik zie je nog zitten, tevreden in het blauw oplichtende zeewater, kijkend naar hoe de druppels als edelstenen langs je handen naar beneden vielen.
Ik ben trots en dankbaar dat je er was.